شهر پیشوا نام بزرگی دارد، به بزرگی تاریخ، لاکن مشکلاتش هم بزرگ است و اگر بخواهیم به آنچه از دست داده و یا بدست نیاورده ایم فکر کنیم ، دچار یأس و سرخوردگی خواهیم شد. متأسفانه امروز از آن پیشوایی که به گفته مورخین و محققین :

1- سابقه 3000 ساله سکونت جمعی و فرهنگ اجتماعی داشته

2- احتمالاً محل عبور و بوسه گاه قدوم حضرت رضا (ع) بوده

3- مأمنی برای پناه گرفتن جعفربن موسی (ع) در مواجهه با ماموران عباسی و محل دفن ایشان است

4- از مراکز بزرگ سکونت و فعالیت شیعیان بعد از ورود اسلام به ایران بوده

5- ثانی شهر قم ( به خاطر حضور چشمگیر علماء و متدینین ) لقب داشته

6- پیشگام قیام 15 خرداد و نقطه عطف انقلاب اسلامی بوده

و  ...  

اکنون جز نامی باقی نمانده و همۀ این افتخارات که هر کدامش می تواند یک شهر را به قطب مذهبی ، اقتصادی ، اجتماعی ، فرهنگی و سیاحتی در سطح کشور مطرح نماید ، به دست فراموشی سپرده شده است.

حال باید چه کرد؟ باید از یک جایی آغاز کرد. اگر در چند مقوله کلی علت اصلی مشخص شود، سرنخی برای ادامه راه است و می توان جزئی تر وارد شد.

این عقب ماندگی دلایل متعددی دارد و معجونی از مسائل فرهنگی- اجتماعی، سیاسی و اقتصادی است. ولی به اعتقاد من آنچه بیش از همه تأثیر داشته یک کلمه است ؛ آنهم «  ضعف فرهنگی » است. شاه کلید حل مشکلات ما جبران عقب ماندگی فرهنگی است. فکر می کنید علت فرار نخبگان، عدم ورود جوانان به عرصه ، قانون شکنی ها ، بی توجهی به مشکلات اساسی شهروندان ، عدم پاسخگویی مسئولین و ... در شهر ما چیست ؟ من همیشه گفته ام شاید دستی می خواهد مردم در بی فرهنگی بمانند. شاید عوام زدگی مردم شهر بنفع عده ای خاص باشد!!

شعار سیاسی نمی دهم و به جریانات دست ساز سیاسی و تقسیم بندی های پوچ عده ای حداقل در فضای جامعه کوچک خودمان در پیشوا ، اعتقادی ندارم. چرا که آنچه ما را از گردونه توسعه با توجه به نزدیکی به پایتخت، خارج کرده ، همین سیاست زدگی و تفرقه ناشی از آن است. بنظر می رسد خواص جامعه ما، از همین مقوله فرار می کنند. ولی باید کمی انصاف داشت در هر جامعه شهری اختلاف سلیقه ها وجود دارد ولی پای مصالح شهرشان که به میان می آید یکصدا و متحد هستند.

بیائیم  کمی واقع بین باشیم. به شهرستانهای اطرف ورامین نگاه کنید، همگی به سرعت در حال تبدیل شدن به قطب صنعتی و گردشگری هستند. ولی ما کجا هستیم . از نگاه تقسیمات کشوری و سلسله مراتب اداری و دولتی هم که نگاه کنیم ، شهرستان ورامین با همه معضلات و مشکلاتش یقیناً زیر مجموعه های قوی و توسعه یافته ای نخواهد داشت. لذا امید بستن به توجه مسئولین شهرستان به استعدادهای بالقوه فرهنگی، زیارتی، اقتصادی و اجتماعی شهر پیشوا کاری عبث خواهد بود.

بیائیم از تمامی ظرفیتهای بالقوه و بالفعل ؛ استعدادهای انسانی و مادی و معنوی شهر استفاده کنیم . پای نخبگان و دلسوزان را به عرصه باز کنیم . در یادداشت بعدی به شمارش این استعدادها خواهم پرداخت.

برچسب ها :

 شهر پیشوا - امامزاده جعفر - شهرستان ورامین - امامزادگان استان تهران - قیام 15 خرداد - شیعه در ایران